از دو اتاق بالای خانه‌ی ما، یکی اتاقِ خانم بود؛ یعنی اتاقِ زندگی ما بود و همین‌طور اتاق پذیرایی و محلّ روضه‌‌ی ماهانه‌ی مادرم.

هر وقت از مدرسه می‌‌آمدیم و مادرم روضه یا مهمانی داشت، عزای ما بود؛ باید خودمان را گوشه‌‌ای در راهرو یا روی پلّه‌‌ها سرگرم میکردیم تا روضه و مهمانی تمام شود و ما به اتاق برویم.

چقدر مادرم از این وضعیّت رنج میکشید. هیچ وقت فراموش نمیکنم که مثلاً وقتی مهمان می‌‌آمد و هنوز رختخوابهای ما در اتاق پهن بود، مادرم باید با زحمتِ زیاد و تندتند رختخوابها را جمع میکرد تا مهمان به این اتاق بیاید.